تبلیغات
کتاب باز - روزها بر رئیس‌جمهور چگونه می‌گذرد

روزها بر رئیس‌جمهور چگونه می‌گذرد

پنجشنبه 19 تیر 1393 07:47 ب.ظ

نویسنده : علی نیلی
ارسال شده در: ناب و نایاب ،

ابوالحسن بنی‌صدر، یکی از جذاب‌ترین چهره‌های تاریخ معاصر ایران است که گرچه دورانش خیلی از زمان حاضر دور نیست، پر است از ابهام و سئوالات بی‌پاسخ. روحانی‌زاده بود و درس‌آموخته غرب؛ اقتصاد خوانده بود و در کوران انقلاب، «اقتصاد توحیدی»اش منتشر شد. از همراهان امام خمینی در پاریس بود و با پیروزی انقلاب، به سرعت جزء کادرهای رهبری شد و عضو شورای انقلاب. سخنرانی‌هایش شلوغ می‌شد و او هم پر شور سخن می‌گفت. از تیرماه 58 روزنامه منتشر کرد با عنوان «انقلاب اسلامی» که نشان می‌داد، ابوالحسن حواس‌جمع‌تر از سایر انقلابیون است.

بنی‌صدر، نخستین رئیس‌جمهور ایران شد؛ پس از شکست دادن تعداد زیادی رقیب و از جمله از میدان به در کردن جلال فارسی گزینه نخست حزب جمهوری اسلامی و بعد، پیروزی بر حسن حبیبی کاندیدای جانشین فارسی. اما مجلس شورای اسلامی به کاندیداهای مورد حمایت حزب جمهوری رسید و اکبر هاشمی‌رفسنجانی بر صندلی ریاست آن تکیه زد و داستان اختلاف رئیس‌جمهور و مجلس آغاز شد؛ داستانی که راوی اصلی‌اش، روزنامه‌های دو طرف بودند: انقلاب اسلامی و جمهوری اسلامی.

رئیس‌جمهور بنی‌صدر، پس از مسئولیت نه تنها روزنامه را رها نکرد که ستونی ثابت برای خود تدارک دید با عنوان «کارنامه رئیس‌جمهور». این ستونی بود که خوانندگان در اغلب روزهای هفته می‌دیدند و می‌توانستند دریابند نخستین رئیس منتخبشان بر جمهوری، چه می‌کند؟ کجا می‌رود؟ مواضعش چیست و... البته رقبای سیاسی هم به دقت «ستون ابوالحسن» را تحت نظر داشتند؛ چه آن‌که در لابه‌لای آن، هم مواضع سیاسی رئیس‌جمهور مشخص می‌شد و هم متلک‌هایش. مطالب این ستون بود که هر از چندی اعتراض نمایندگان مجلس را برمی‌انگیخت و کشور را ملتهب می‌کرد. اما بنی‌صدر فقط به کارنامه روزانه بسنده نمی‌کرد و تدارک چاپ مجموعه مقالاتش به عنوان کتاب را هم دید. عنوان انتخاب شده برای کتاب هم از زرنگی (تیزهوشی یا فرصت‌طلبی بسته به نوع نگاه مخاطب) او حکایت داشت. بنی‌صدر نام کتابش را گذاشته بود «روزها بر رئیس‌جمهور چگونه می‌گذرد» که هنوز هم جذاب به نظر می‌آید چه برسد به 35 سال پیش که تازه ملت ایران با مفهومی به نام رئیس‌جمهوری آشنا می‌شدند.

برای مردمی که حوصله خواندن تاریخ نداشتند (و ندارند) جذاب بود که بدانند چرا کارها یک‌شبه درست نشده و ببینند که رئیس‌جمهورشان نوشته: «...اعضای سابق شورای انقلاب که دیگر عمر آن پایان پذیرفته، آمدند. چند تن از آنها نیامده بودند. درباره مسائل مختلف گفتگو کردیم. یکی از آن مسایل ترکیب کابیت=نه و اظهار نظر نسبت به این وزیران بود. و من هم توضیحاتی درباره روش کارم به آنها دادم. گفتم یک وقتی هست که انسان دولتی را تشکیل می‌دهد کاملا موافق و هماهنگ با خود، با برنامه‌های خود و یک وقت هست، متناسب با شرایط موجود دولتی را می‌پذیرد که امور کشور معطل و تعطیل نمامد و احتمالا اگر آزمایش دیگری ممکن است، به نتیجه بیانجامد. البته در حدودی که نتایج آزمایش از حد کنترل و مهار بیرون نرود و خرابی به بار نیاورد. و با وضعی که ما فعلا داریم، حالت دوم صادق است.» (11شهریور 59) یا «نزدیک سه بعدازظهر به من گفتند که نقش تخریبی رادیو روشن‌تر می‌شود و برنامه این است که شما را با میدان خالی روبرو کنند. از روز پیش از این روز، شایعه رواج پیدا کرده بود که در روز هفده شهریور زدوخورد خواهد شد؛ به صورت شدید بین مجاهدین خلق و فدائیان خلق و مخالفین بنی‌صدر، برخورد و زدوخورد خواهد شد و این شایعه را با منتهای رذالت درست کرده بودند. یعنی مردم دیگر با رئیس‌جمهور نیستند و موافقین او خلاصه میشوند در مجاهدین خلق و فدائیان خلق؛ همان مطلبی که ئر آن نوار کذایی بود. [اشاره به نوار لو رفته سخنرانی دکتر آیت، از اعضای حزب جمهوری و از مخالفان سرسخت بنی‌صدر] در نتیجه با یک تیر دو نشان می‌زنند: هم مردم را رم دهند و هم اینکه آنها از بیم زدوخورد و مفت کشته و زخمی شدن، به میدان نیایند...» (17 شهریور 59) و یا «[ضمن گزارش سفر به مناطق عملیاتی جنوب] به هر رو از آنجا که بازگشتم، هم امید من و هم اعتماد من و کارایی و توانایی فرزندان کشور اسلامی ایران صدچندان شئه بود. آنها سئوالهایی داشتند، یکی این بود که چرا رادیوتلویزیون نقش ستون پنجم را بازی می کند. چرا اصرار هست که نقش رئیس‌جمهور را کوچک جلوه دهند یا نادیده بیانگارند. حتی بیانات و مصاحبه‌ها را به ترتیبی پخش می کنند که آشکار است که زورکی است...» (6 مهر59) و چنین بود که نخستین رئیس‌جمهور هر روز تعداد بیشتری از نیروهای سیاسی شریک در قدرت را از دست می‌داد. این بازی البته تا خرداد سال بعد ادامه یافت اما آن زمان، ستون کارنامه ابوالحسن بنی‌صدر، دیگر چندان خواننده نداشت یا اگر هم داشت، توانی برای برانگیختن حمایت آنان وجود نداشت و این به کار نخستین رئیس جمهوری اسلامی ایران خاتمه داد.

اطلاعات کتاب: «سازمان انتشارات و آموزش انقلاب اسلامی» از نخستین نهادهای فرهنگی تاسیس شده پس از انقلاب بود که وظیفه تولید محتوای اسلامی و انقلابی را بر عهده داشت. بعدها بنگاه ترجمه و نشر کتاب و چند موسسه انتشاراتی دولتی و نیمه دولتی دوره پهلوی در این سازمان ادغام شدند و همگی، تحت عنوان انتشارات علمی و فرهنگی به فعالیت پرداختند. همین سازمان، نوشته‌های رئیس‌جمهور در روزنامه انقلاب اسلامی را در دو جلد منتشر کرد. جلد دوم، حاوی یادداشتهای یکم شهریور تا بیست و پنجم مهر سال 59، در آذرماه همان سال و در شمارگان عجیب 15 هزار نسخه، منتشر شد.

نویسنده: سیدابوالحسن بنی‌صدر

ناشر: سازمان انتشارات و آموزش انقلاب اسلامی

نوبت چاپ: اول، 1359

شابک: -

قطع: رقعی

قیمت: 232 صفحه، 15 تومان




دیدگاه ها : شما گفتید
آخرین ویرایش: پنجشنبه 19 تیر 1393 07:49 ب.ظ